รู้จักดินและฟ้า: การทำผังการถ่ายทอดองค์ความรู้เรื่องนวัตกรรมการเกษตรธรรมชาติ ในจังหวัดเชียงใหม่
บริษัทที่ปรึกษาแฟร์เอิร์ธ (Fair Earth Consulting Co.)
บทคัดย่อสำหรับการแข่งขันชิงทุนโครงการขนาดเล็ก
ประจำปี 2553
โครงการส่งเสริมนวัตกรรมชีวภาพสำหรับการบรรเทาความยากจนในเอเชีย
สถาบันเทคโนโลยีแห่งเอเชีย (Asian Institute of Technology) และศูนย์วิจัยการพัฒนาระหว่างประเทศของประเทศแคนาดา (Canada’s International Development Research Centre)
โครงการนี้ต้องการเรียนรู้เกี่ยวกับกระบวนการขององค์ความรู้ในการแพร่หลายของนวัตกรรมการเกษตรธรรมชาติเมื่อไม่นานมานี้ในจังหวัดเชียงใหม่ซึ่งอยู่ภาคเหนือของประเทศไทย โดยมุ่งความสนใจโดยเฉพาะไปที่องค์ความรู้เกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงของดินและสภาพภูมิอากาศ จุดเริ่มต้นของเราจะเป็นการติดตามกิจกรรมของโครงการชุมชนสนับสนุนการเกษตร (Community Supported Agriculture หรือ CSA) ที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นเมื่อเร็วๆ นี้ในจังหวัดเชียงใหม่ บริษัทที่ปรึกษาแฟร์เอิร์ธกำลังพัฒนาโครงการนำร่อง CSA ซึ่งเชื่อมผู้ผลิตอาหารธรรมชาติที่อยู่ที่บนพื้นที่สูงและพื้นที่ใกล้เมืองเข้ากับผู้บริโภคซึ่งห่วงใยสังคม ด้วยเหตุนั้นจึงเป็นการพยายามหาทางเลือกที่ปลอดภัยและให้ผลประโยชน์แก่เกษตรกรซึ่งกำลังต่อสู้ดิ้นรนอยู่กับเกษตรกรรมที่ไม่ยั่งยืน ที่สำคัญอย่างยิ่งแนวคิดนี้ก็เพื่อที่จะตัดความเชื่อมต่อของห่วงโซ่อาหารแบบสมัยใหม่ และเชื่อมโยงผู้ผลิตอาหารและผู้ซื้ออาหารเข้าด้วยกันอีกครั้ง
เราเสนอที่จะศึกษาและทำผังการถ่ายทอดองค์ความรู้ในการเผยแพร่นวัตกรรมการเกษตรธรรมชาติในจังหวัดเชียงใหม่ โดยมีการเน้นความสำคัญที่คุณภาพของดินและการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศ และจะมีการปฏิบัติการอย่างเป็นรูปธรรมเพื่อที่จะจัดการกับสิ่งท้าทายและโอกาสที่เราค้นพบ คำถามที่เป็นหัวใจสำคัญของโครงการนี้คือ ทั้งๆ ที่มีนวัตกรรมการเกษตรธรรมชาติที่ประสบความสำเร็จอยู่อย่างแพร่หลาย ทำไมจึงดูเหมือนว่าเกษตรกรท้องถิ่นจำนวนมากไม่ได้ตระหนักถึงนวัตกรรมเหล่านี้ เราหวังว่าโดยการทำผังของนวัตกรรมที่เกิดขึ้นมาและการอธิบายถึงวิธีการที่นวัตกรรมต่างเชื่อมต่อกันเองและเชื่อมต่อกันกับตัวแสดงภายนอกต่างๆ เราจะเข้าใจคำถามหลักๆ เหล่านี้ได้ดีขึ้น กล่าวคือในพื้นที่จังหวัดเชียงใหม่ ปัจเจกชนและองค์กรต่างๆ มีบทบาทเด่นๆ อะไรในการผลิตและการแลกเปลี่ยนองค์ความรู้เกี่ยวกับการเกษตรธรรมชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเรื่องคุณภาพของดิน ปัจเจกชนและองค์กรต่างๆ เหล่านี้กำลังนำองค์ความรู้ด้านการเปลี่ยนแปลงของสภาพภูมิอากาศมาผสานเข้าด้วยกันกับงานของพวกเขามากน้อยเพียงไร ปัจเจกชนและองค์กรต่างๆ เหล่านี้เชื่อมต่อระหว่างกันและเชื่อมต่อกับตัวแสดงภายนอกในระดับใด และความสัมพันธ์เหล่านี้มีบทบาทอย่างไรในการถ่ายทอดองค์ความรู้ มีสิ่งท้าทายและโอกาสอะไรบ้างในระบบการให้บริการต่างๆ ในด้านการส่งเสริมการเกษตรในจังหวัดเชียงใหม่ (รัฐ องค์กรพัฒนาเอกชน ภาคส่วนเอกชน และอื่นๆ) ในการปรับปรุงการถ่ายทอดองค์ความรู้เกี่ยวกับดินและสภาพภูมิอากาศ การพัฒนากลุ่มที่ปรึกษาท้องถิ่นในตำบลของหมู่บ้านต่างๆ ที่เป็นเป้าหมายจะเป็นไปได้และเป็นประโยชน์หรือไม่ในการช่วยเกษตรกรจำนวนมากขึ้นในการเปลี่ยนแปลงไปสู่การเกษตรแบบยั่งยืน
Good to hear from you. I haven’t been following the dams story too closely, mainly because it’s not being much covered. The Tasang is pretty remote, and it’s not exactly on the world media’s radar. I haven’t visited the area since you quoted me in the 2006 article. It seems like the Thai NGO world is pretty preoccupied with the red-yellow spectacle, and they don’t communicate much in English, anyway. Good on you guys for trying to cover the stories.
I am still an environmental researcher of the Mekong Region, however, and you can quote me if it helps. Please don’t mention my wife’s company, Fair Earth Consulting. Just call me a freelancer.
It’s not surprising that China would be involved with the Burma dams. It’s not humbug. It’s business. It’s dirty, murderous business, but it has a certain twisted logic. It’s a kind of environmental dumping. When the Thais closed their forests to logging in the late 1980s, no one said anything about cutting back on wood or paper. The logging industry just jumped across the border into Burma, where the generals are only too eager to exchange trees for money to buy arms.
It’s the same today in China. The Chinese technocrats and media and environmental movement want to save one of the last green corners of the country — the Nu/Salween River — and have been largely successful so far. The failures and risks of China’s big dams, including Three Gorges, have unnerved the government. But no one is seriously talking about conserving electricity in China. So the dam builders move across the border into Burma to build dams to export power to China.
Of course, for the Burmese generals and the construction companies, the immediate scams and hustles and kickbacks will be so lucrative that it doesn’t really matter if the dams actually work in the end. No one with any power or influence is asking hard questions about Chinese companies working hand-in-hand with perpetrators of crimes against humanity. This is about business, and if it weren’t for sanctions and PR and China’s competitive advantage in the region, American and European companies would be lining up to submit their bids.
The only thing the Shan and other oppressed people in Burma can hope for is another global financial collapse, or for perhaps even the Chinese to grow weary of the generals’ avarice and deceit and just give up. Unfortunately, the world just doesn’t have a system of justice to stop the convergence of ruthless Asian companies and the Burmese generals.
Not words of hope or inspiration, but it’s a pretty grim story. Good luck with this.
Hello,
It is Jeff Rutherford?
I am a journalist working for The Irrawaddy magazine.
You kindly helped me in 2006 on a hydro dams article I wrote, using your research in Yunnan province of China connected with Chiang Mai University..
I’m doing an update piece for this week, to coincide with the Mekong Rivers Commission conference in Thailand, beginning April 2.
It also coincides with severe drought in Yunnan, record low water levels on the Mekong, and the announcement that three Chinese state firms are to takeover and build the hugely disruptive 7,100 MW capacity hydro dam at Tasang on the Salween in Burma’s Shan state.
Given that the Chinese central government has curbed dam building in Yunnan for environment reasons, it seems opportunistic humbug to merely relocate the dams downstream in someone else’s country.
Would you care to comment (for my new article) on the situation today in the Greater Mekong region compared with your research in 2006?
I will need a response by midday Tuesday this week. Many thanks in advance.
Best wishes with your current project.
William Boot